Aborcja Po raz pierwszy zalegalizowana została w ZSRR, dekretem w 1920 roku. Choć pozwalał on przeprowadzać zabieg na każde żądanie, lekarzom kazano zniechęcać do niego pacjentki, zwłaszcza w przypadkach pierwszej ciąży. Nie wolno jedno było odmówić przerwania ciąży, jeśli nie trwała ona dłużej niż dwa i pół miesiąca. Mimo oficjalnej polityki, by ograniczyć liczbę zabiegów, w praktyce rozpowszechniły się one tak, że w 1934 roku w samej tylko Republice Rosyjskiej odnotowano 700 tys. legalnych aborcji. Żeby temu zapobiec, w 1936 roku zmieniono brzmienie dekretu. Nowa wersja zalecała ograniczyć zabiegi do przypadków, w których ciąża zagraża życiu albo może spowodować ciężki uszczerbek zdrowia kobiety, albo gdy dziecko obciążone jest chorobą dziedziczną. Pierwszym krajem, który zalegalizował przerwanie ciąży z powodów medyczno – socjalnych, była Islandia. Ustawa numer 38 z 28 stycznia 1935 roku głosiła, że zabieg można przeprowadzić w ciągu pierwszych 28 tygodni ciąży, kiedy stanowi ona ewidentne, jasno wykazane zagrożenie dla fizycznego lub psychicznego zdrowia pacjentki. Większość krajów Europy Zachodniej, które zalegalizowały aborcję, poszła za przykładem islandzkim i uznała przyczyny medyczno – społeczne.